Twee maanden.

Twee maanden lang krijgen leerlingen en leerkrachten op onze schoollaptops dezelfde boodschap voorgeschoteld:

“Powershell installation Google Drive”

Soms drie keer per uur.
Niet wegklikbaar.
Pal midden in een les.

Alsof een verdwaalde systeembeheerder via PowerShell met ducttape en goeie moed het Vlaamse onderwijs bijeen probeert te houden.

En ja hoor: het probleem is gekend bij Signpost.
Al twee maanden. De oplossing blijkbaar niet.

Welkom in het digitaal onderwijslandschap van Vlaanderen. Een landschap waar “innovatie” vaak betekent dat een leerkracht tijdens de les plots ook IT-helpdesk, systeembeheerder en psychologische ondersteuning voor gefrustreerde leerlingen mag spelen.

Digisprong moest het onderwijs moderniseren.
Wat we kregen is vooral een gigantische afhankelijkheid van een handvol spelers die zichzelf ondertussen bijna tot infrastructuur hebben verheven.

Signpost voor de hardware.
Smartschool voor communicatie en leerplatformen.
Microsoft voor de cloud.
Google die ondertussen ook nog ergens aan de mouw trekt.

En eens je daarin zit, geraak je er amper nog uit. Dat is het echte probleem.

Niet die popup op zich.
Die popup is gewoon het symptoom. Een digitale hik van een systeem dat véél te gecentraliseerd geworden is.

Want zodra een bedrijf quasi-monopolist wordt in een sector, verandert de logica.

Dan draait het niet langer rond kwaliteit.
Dan draait het rond schaal. En schaal heeft groeipijnen.

Iedereen herinnert zich hoe Smartschool tijdens corona plots de digitale ruggengraat van het Vlaamse onderwijs werd. Complete scholen draaiden erop. Taken, examens, communicatie, afstandsonderwijs, rapporten, videolessen… alles liep door dezelfde digitale trechter.

En ja, Smartschool heeft daar gigantisch van geprofiteerd.

Maar tegelijk ontstond het klassieke locked-in syndroom: scholen kunnen nauwelijks nog weg.

Niet omdat Smartschool “slecht” is, maar omdat het hele ecosysteem errond gebouwd werd. Leraren zijn eraan gewend. Directies durven de overstap niet aan. Koppelingen met andere systemen hangen eraan vast. Ouders kennen enkel dat platform nog.

Dat zagen we vroeger ook bij energie-intercommunales.

Eerst ontstaat een praktische oplossing.
Dan groeit die uit tot een mastodont.
Daarna wordt iedereen afhankelijk.
En uiteindelijk begint het systeem te kraken onder zijn eigen gewicht.

Serverproblemen.
Bottlenecks.
Traagheid.
Onpersoonlijke support.
Eindeloze ticketsystemen.

En ondertussen blijft de leerkracht vooraan staan alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor een PowerShell-script dat ergens in een serverpark in een digitale greppel ligt te roken.

Het ironische?

Hoe méér we digitaliseren, hoe méér het onderwijs gegijzeld raakt door externe commerciële spelers waar scholen zelf nauwelijks nog controle over hebben.

We noemen dat vooruitgang. Tot de popup terug verschijnt.

Voor de vierde keer die les.

Groeten van een leraar Aardrijkskunde-informatica die door dit gepruts hunkert naar een eigen open systeem waarvan ie weet wat er waar wanneer gebeurd..