Al méér dan 25 jaar vaar ik mee op ons Vlaams onderwijsschip. Apetrots stond ik met beide benen stabiel op dit wiebelend baken van zekerheid. Diverse onderwijsstormen doorstond ik, weliswaar moest ik soms kokhalzend over de reling hangen. Geen zee leek te diep voor de solide romp.

Maar deze dekknecht merkte op dat het schip lekgeslagen is. Het dreigt nog steeds stuk te lopen op de klippen van juridisering en het M-decreet rijt langzaam maar zeker de hele romp aan flarden. Nu het rapport na rapport ( TIMMS | PISA ) duidelijker wordt dat het tij onomkeerbaar wordt, voel ik me eerder een galeislaaf die aangepord wordt nog harder te roeien! Is er überhaupt wel iemand die het water, dat ons aan de lippen staat, uit de romp hoost? Ik lijk enkel maar een admiraal te zien die de zweep hanteert met als doel om ons nog harder te laten roeien. Of mis ik iets?

Ik schreef een heftig manuscript “Ik leraar!? Mag het?!“, met de Titanic als metafoor. Het ijskoude water van vergoelijkingen, normvervaging en dalend niveau verlamt onze werking, covid was dan nog eens die draaikolk die katalyserend deze gebreken en vaststellingen uitvergrootte. In een “ieder voor zich” strategie worden reddingsbootjes van dys-functies allerhande aangerukt. Mis je dat bootje, kan je de zwemvesten van GON en sticordi omgorden. Valselijk geven ze je de hoop het ijskoude sop te overleven.

Wij bootsmannen, weten, door een vaste benoeming geketend aan de romp, dat wij mee zullen vergaan! Moedigen of nog niet gekluisterden springen snel van het schip. Sommige muzikanten spelen ‘vrolijk’ door en houden het voor die laatste opvarenden “leuk” en “gezellig”. Tegen beter weten in, spelen ze het zwanenmeer noot per noot loepzuiver en toonvast, fier op hun gave en kunde!

Nu het rapport Brinckmann er ligt en dit in vakkundige taal het één en ander bevestigt, gooi ik het, lees mezelf, over die andere boeg! Toegegeven, de korte gesprekjes met oa Peter en Karl op de boekenbeurs waren dat spreekwoordelijk duwtje dat ik nodig had!

Ik ben weer fier leraar te zijn en zet me vanaf nu in het onderwijsschip varende te houden!

11 november 2021

Gewoon door er te zijn voor de aan mij toegewezen leerlingen en ook door het toevertrouwen in het verdiepen van “eigenaarschap van leren” wil ik mijn 27 jaar aan expertise en ervaring(en) niet laten verloren gaan! Daarnaast werd me een handschoen aangereikt, eentje die ik opneem om mijn lievelingsvak in de meer dan nodige schijnwerper te plaatsen.

Eigenaarschap van leren zal vanaf sept 2022 worden uitgediept door mezelf, na mijn studiereis in Talinn.

Ik,
een steentje in de rivier.

Via de categorie leerkracht vind je al m’n posts omtrent de actualiteit en berichtgeving