Schipbreukeling op Aard (sic)

..De rode draad doorheen ISAAC aardrijkskunde..

Het is hét uitgangspunt van m’n legaat voor dit unieke vak: ” Zijn we schipbreukelingen op deze planeet? Het is een unieke plek en tot nader order de enige in die ene arm van dit melkwegstelsel.

Feit is dat we dra met 8 miljard een stekje zoeken en het eigen geluk nastreven.
Alleen… Wat is voor wie dat geluk? Een warm nestje in het bos of een protserige villa aan één of andere mediterrane kust? Elke dag keuze uit 4 soorten steak of tevreden met een potje dieetyoghurt?

Waarschijnlijk ben ik te ‘neig’ een economist geworden door de jaren heen, maar alles in de wereld draait rond grondstoffen, energie en geld. Net deze stromen geografisch verklaren is één van de speerpunten van het 2de deel van het leerplan van de 2de graad. Ook in onze leermethode gaan we van start met de premisse dat we hier op aarde beland zijn. Via de kennis van demografie en het bijhorende model geven we de leerlingen mee dat er inderdaad op (te) korte tijd (te) veel mensen zijn bijgekomen, maar het tempo daalt ( gelukkig ) en we zullen hoogstwaarschijnlijk stranden op ongeveer 11 miljard.

Als je dan toch het klimaat en al z’n problematieken uit de doeken wil doen, wat blijkbaar dé kernopdracht van dit meer veelzijdige vak is geworden, kom je ontegensprekelijk de antropocene input tegen. Deze is haast louter economisch te verklaren. Doe daar een forse scheut sociale wetenschappen bij om hamvragen zoals het voortplantingsgedrag, de ‘bende’vorming in stammen, steden en beschavingen bij. Kruid dit dan nog eens met héél wat geschiedkundige feiten zoals veroveringen en oorlogen die, nu blijkt, vaak gestuurd zijn vanuit een zoeken naar grondstoffen, energie en voedsel. Zo komen we in het vierde jaar terecht in alle problematieken die voortvloeien uit een gegeven dat die 8 miljard mensen een geluk en comfort nastreven dat wij hier in onze contreien “gewoon” vinden.

Om het één en ander voor de leerlingen duidelijk te maken en vooral om de weg niet te verliezen, gebruiken wij de voorstelling van de SDG als een weddingcake.
De onderste laag is onze aarde die de mens draagt. De 4 sferen werden reeds uitvoerig uit de doeken gedaan. In die mate dat zoiets mogelijk is in amper 50 schabouwelijke minuutjes per week.
De tweede laag is de mensheid die het geluk van zorgeloos te leven na streeft. Via het begrip van hoe de aangroei van het mensdom in z’n werk gaat, nl in 2 fases, begrijpen we dat de aarde steeds minder snel bevolkt gaat geraken. Wie weet stopt de aangroei rond de 11 miljard.
De derde laag is de meest lastige omdat er binnen de grenzen van de 2 onderliggende lagen een economie staande moet worden gehouden om dat geluk van éénieder te kunnen bolwerken.

Deze leraar, van opleiding Wetenschappen(!!)-Aardrijkskunde, ziet enkel maar de rol van het vak aardrijkskunde enorm toenemen en kan niet begrijpen waarom we maar 1 uurtje hebben?

De wijze woorden van Harare in gedachte: “Waarom verknoeien we 2 lestijden aan godsdienst, een virtual game avant la lettre, om trachten te dromen van een ideale wereld terwijl we in 3 uur aardrijkskunde de tools kunnen mee geven waarom er daadwerkelijk eentje opbouwen en zo wordt SDG 17 de kers op die taart!

ingevoegd vanuit het RSI van Stockholm

Ik stelde mezelf deze queeste: Als we de grote Groene Muur aanplanten, kunnen we dan aantonen dat de grootste stijging die er nu aankomt in het bevolkingsaantal op langere termijn voor meer vrede op aarde kan zorgen!

Voor de flukse lezer die hier onderaan geraakt is:

de link naar de voorlopige versie van de 1ste van 4 katernen

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: