Brussels Airport ligt nog even op apegapen. Een ransomware-aanval legde het bagagesysteem stil, vluchten liepen vertraging op, en plots werd de zwakte van onze digitale wereld pijnlijk zichtbaar. De beelden van stilstaande bagagebanden deden me meer denken aan een allegorie over ons onderwijs dan aan een cyberthriller.

Want kijk, Vlaanderen is verzot op klassieke talen. Daar is niets mis mee; ik geniet zelf van een goed geformuleerd Latijns citaat. Maar terwijl de wereld steeds sneller digitaliseert, blijven we op school vooral participia ontleden. Het is alsof we trots de dactylische hexameter blijven slijpen terwijl de servers om ons heen staan te roken.

Ondertussen schreeuwen bedrijven om programmeurs. Niet alleen in hippe talen als Python of Java, maar ook in oeroude computertalen zoals COBOL. Die taal is bijna net zo oud als het klassieke Latijn, maar nog altijd onmisbaar in banken, winkels en luchthavens. (Vraag het maar aan Colruyt, die kan erover meespreken.) We blijven dus wel oude talen koesteren, maar we kiezen er wel héél selectief voor.

En dan is er die richting waar je als leerling wél leert hoe de digitale wereld werkt: Applicatie- en Databeheer, kortweg APDA. De naam klinkt als een antivirusprogramma uit 1998 en we verstoppen het in een hokjesstructuur van “doorstroom”, “dubbele finaliteit” en “arbeidsfinaliteit”. Alsof het sportcompetities zijn: Champions League, Conference Cup en ergens onderaan een regionaal tornooi. Alsof er in die zogenaamd lagere klassen geen toptalent rondloopt.

De cyberaanval op Zaventem toont ons wat eigenlijk al jaren duidelijk is:

• Zonder sterke digitale profielen loopt een samenleving vast.
• Computertalen zijn de echte klassiekers van vandaag.
• Talent groeit overal, niet alleen in de richtingen die we prestige toedichten.

Het is tijd dat we leerlingen alle kansen geven om met technologie te werken. Geef leraren de vrijheid om die nieuwe “talen” te onderwijzen. En geef opleidingen als APDA de waardigheid die ze verdienen, niet de bijrol van een veredelde reserveploeg.

Dus ja, Marc groet Zaventem. Niet om het leed te verkleinen, maar om de spiegel te tonen.
De servers kunnen we patchen, de bagagebanden herstarten.
Maar voor een onderwijsvisie die de 21ste eeuw écht omarmt, is meer nodig dan een reboot.

Voor mijn collega’s informatica schreef ik een voorstel tot les uit: ZAVENTEM