géén Powerwall kocht

Nu ziet [hopelijk] iedereen waarom dat het systeem aan het kraken is

In 2017 stond ik op het punt om een Tesla Powerwall aan mijn muur te hangen. Geen wagen op batterijen, maar een batterij zonder wagen. Onder mijn carport. Dank u, Eneco.
De technologie was sexy. De droom tastbaar. En ja Eneco Belgium, toen onder zeer deskundige leiding “shipte” als eerste een lading powerwall I in, 1500 als ik me niet vergis. Jammer genoeg kwam Tesla al snel met een versie II, meer capaciteit per euro op de markt, maar dat terzijde

Maar ik deed het niet, noch de I noch de II
Niet omdat ik het niet kon. Maar omdat ik te goed wist wat er achter de schermen speelde.

De Vlaamse energiewereld: een boobytrap voor wie vooroploopt

Wie een beetje doorheeft hoe onze energiewereld in elkaar zit, weet dit:

Elke vorm van zelfredzaamheid wordt vroeg of laat belast.

We zagen het met zonnepanelen. Eerst waren we pioniers, toen profiteurs.
En nu komt hetzelfde verhaal eraan voor batterijen.
Een Powerwall was voor mij géén investering, maar een strategisch dilemma.

Ik rekende het uit:
ROI? Meer dan 40 jaar.
Zelfs als ik een vrijstelling zou krijgen op de vlaktaks, kwam ik aan 23 jaar terugverdientijd.
Met andere woorden: ik zou mijn pensioenleeftijd halen voor mijn batterij zichzelf terugbetaalt.

En erger: door zo’n batterij te installeren zou ik meehelpen aan het opdrijven van de distributietarieven voor anderen.

Want hoe minder mensen het net gebruiken, hoe hoger de rekening voor wie achterblijft.

Powerwalls als statussymbool: van energietransitie naar klassenstrijd

Wat toen al in de sterren stond, is nu realiteit:
De energietransitie wordt een klassenstrijd.

De “have’s” kopen batterijen, laden hun auto op met hun dak, en denken eraan om off-grid te gaan. De “have not’s” worden gegijzeld door voorschotten van 378 euro per maand en kunnen geen kant op. Dan maar “vrolijk” het sociaal tarief op, Hildeke kan daar nog over meespreken! Onder haar bewind steeg dat aantal significant.

We hebben digitale meters, maar geen slim beleid.
We hebben ( enfin hadden ) energie in overvloed, maar geen rechtvaardige verdeling.
We hebben intercommunales die spreken over ‘solidariteit’, maar vooral hun eigen fysieke en politieke netten blijven uitbreiden.

Smart Grid 3.0 — een visie voor échte elektrische solidariteit

Nochtans is er een ander pad. Een beter pad.
Ik noem het al jaren: Smart Grid 3.0.

Stel je dit voor:
Mijn digitale meter registreert wanneer ik overproductie heb.
De slimme meter bij een gezin in energiearmoede in mijn wijk krijgt automatisch een deel van die stroom. Geen rompslomp. Geen verdeelpolitiek. Gewoon: technologie als hefboom voor gedeelde energie.

Waarom zou ik mijn overtollige 400 kWh niet kunnen schenken?

De technologie is er. De goodwill ook. Wat ontbreekt, is de wil aan de top om het systeem écht eerlijk te maken.

Tot slot: ik ben geen tegenstander van technologie. Ik ben tegen een systeem dat telkens dezelfde fout herhaalt.

• Eerst belonen we de koplopers.
• Dan demoniseren we ze.
• En uiteindelijk laten we het systeem leeglopen en de zwaksten betalen het gelach.

Ik kocht geen Powerwall in 2017, omdat ik wist dat het een valstrik was.
Vandaag zouden we die batterij kunnen inzetten voor het collectief.
Maar zolang we blijven denken in termen van boetes, taksen en sancties, verandert er niets.

De toekomst kán groen zijn. Maar alleen als ze ook eerlijk is.