ERDOGAN EN POETIN DEDEN HET OOK AL!

Rustig maar, Els. Ik weet het: je bedoelt het goed.

Kinderen zijn geweldig. Een samenleving zonder kinderen heeft geen toekomst. Allemaal waar. Maar er bestaat een moment waarop een op zichzelf sympathieke boodschap een nogal ongemakkelijke politieke bijsmaak krijgt.

Dat moment heet: “Maak zoveel mogelijk baby’s.”

Want…. Waar hebben we die redenering nog gehoord?

Erdogan die Turkse gezinnen aanspoort om meerdere kinderen te krijgen ( lees hier ). Poetin die de Russische bevolking aanspoort tot grotere gezinnen en van geboortegroei een nationale prioriteit maakt ( lees hier ). Niet omdat baby’s zo schattig zijn, maar omdat demografie macht is: toekomstige burgers, werknemers, soldaten, belastingbetalers en draagvlak voor de staat.

En nee, ik beweer daarmee niet datu Erdogan of Poetin bent. Dat zou flauw zijn.

Ik beweer iets ongemakkelijkers:

Wanneer je kinderen gaat voorstellen als oplossing voor een demografisch en economisch probleem, schuift het kind ongemerkt op van mens naar beleidsinstrument.

En daar gaat mijn geografenhart toch een beetje van jeuken.

• Vergrijzing? Baby’s.
• Arbeidsmarktkrapte? Baby’s.
• Pensioenen? Baby’s.
• Economische groei over twintig jaar? Baby’s.

Alsof we ergens in de kelder een bevolkingsfabriek hebben staan en de productie gewoon wat moeten opschroeven.

Babybom erin. Economische groei eruit.

Alleen werkt demografie niet zo! Een baby is ongeveer twintig jaar lang géén belastingbetaler, géén werknemer en géén oplossing voor een begrotingstekort. Een baby is eerst gewoon een mens. En die mens moet ergens wonen.

Dorien laat precies zien waar de slogan botst met de werkelijkheid. Want niet iedereen begint aan kinderen met dezelfde woning, hetzelfde inkomen, dezelfde opvang, dezelfde tijd, dezelfde partner, dezelfde familie om op terug te vallen of dezelfde draagkracht. Dat verschil zie je niet in een geboortecurve. Maar het bepaalt wel degelijk of mensen een kind kunnen krijgen en opvoeden.

En dan wordt mijn vraag als eigenwijze geograaf ineens een stuk vervelender:

Als politici meer kinderen willen, waarom vragen ze dan niet eerst welke samenleving wij voor die kinderen hebben gebouwd?

Misschien moeten we minder praten over hoeveel baby’s België nodig heeft.

En meer over hoeveel betaalbare woningen, kinderopvang, scholen, ruimte, zekerheid en toekomstperspectief gezinnen nodig hebben.

Want anders gebeurt er iets heel bijzonders.

Dan vragen politici aan burgers om kinderen te maken om de gevolgen op te vangen van beleid dat politici zelf hebben gevoerd.

Dat is geen demografisch beleid meer.

Dat is de rekening doorschuiven naar een generatie die nog geboren moet worden. En als ik daar als eigenwijze geograaf bezwaar tegen maak, noemen ze me waarschijnlijk weer lastig.

Prima.

Mijn opleiding heeft me geleerd dat wanneer een eenvoudige oplossing héél aantrekkelijk klinkt, je misschien eerst even naar de kaart moet kijken.

Of, in dit geval:

naar de mensen.

fotocredit: wikipedia commons