Een kleine oproep tot virtuele ongehoorzaamheid
(Met een zonnepaneel, een digitale meter en een vleugje EU-regelgeving.)

Ze zeggen dat de stroom van de toekomst decentraal zal zijn.
Lokaal. Gedeeld. Slim.
Europees recht voorziet het. Power to the people, letterlijk.

Maar wanneer je het hier probeert, op Vlaamse grond, krijg je eerst een glimlach, dan een reglement, en uiteindelijk een knik richting netbeheer.

Daar stopt het meestal. dan ook!

Behalve misschien bij ons. Of bij u. Of ergens tussenin.

---

Want wat als we het eens wél zouden proberen?

Wat als we onze digitale meters zachtjes aan elkaar zouden knopen en de opgewekte stroom van onze daken niet zomaar injecteren in het grote niets, maar in een kleine gemeenschap van mensen die weten wie hun buren zijn?

Wat als een wijkbatterij gewoon in de straat zou staan, en niet op een investeringslijst van een beheersentiteit? Wat als opslag geen netbeheer zou vereisen, maar gewoon een sleutel, een code en een beetje vertrouwen?

---

Het is nog geen initiatief. Er is geen bestuur, geen flyer, geen beleidsnota.
Er is voorlopig alleen deze zin:

we zouden het misschien samen kunnen proberen.

Geen haast. Geen verplichting. Geen lobby.

Alleen een oproep tot het denken buiten de box, terwijl de zon schijnt op ons dak en niemand weet waar dat overschot aan stroom eigenlijk naartoe gaat. Want geef toe, nu is de incentive je droogkast aan te zetten als de zon schijnt; ook al is het leven toch zo fijn, als de …

---

Als dit je aan het glimlachen brengt. Of het doet jeknikken, al is het maar flauwtjes,
laat het me weten.
Dan herbegin ik met een document of een stroomkring.

Wie weet.

---

Marc

P.S. Mocht dit per ongeluk op de tafel van onze netbeheerder terechtkomen: wees gerust, dit is geen sabotage.
Alleen een gedachte. Met potentie.