Wat als..

je een beekje in de Sahel zou maken?

Sinds het ontdekken van Ap Verheggen’s #sunglacier, ben ik gebeten door een intrigerende queeste. Eentje voor en met de toekomst!

Voeg hier William Kamkwamba’s wereldbekende uitspraak van William Kamkwamba’s eerste TED talk in Arusa.

I tried and I succeed

En je kan deels begrijpen waarom dit verhaal me niet meer los laat!
Ja, ik wil een beek in de Sahel “bouwen”

Verklaar me gek, noem me een idioot; maar wat als…
Je bestaande technologieën aan mekaar koppelt,
je de nodige geografische en wetenschappelijke kennis gebruikt in favor off..
geloof en vertrouwen in de regeneratieve kracht van de natuur hebt!?

De onderdelen:
  • bron van energie: zon en wind : zonnepaneel en/of een lowtech windturbine
  • bron van condensatie: peltierelementen, om een onderkoeld aluminium gootje te maken.
  • bron van opslag: afgekeurde autobatterijen ( diverse vormen ) als opslag voor dag/nacht werking. ( dank je William )
De werkwijze
  • De watermachine komt hoogste punt van een noordelijke helling.
  • Wek energie op voor de peltier-elementen
  • Onderkoel de aluminium goot.
    ( rendement en knowhow worden niet gedeeld door Ap, jammer )
  • Laat dit condenswater in de opengereten grond* druppelen ( OZG of Justdiggit )
  • Schaal de watermachine op, naargelang het beschikbare geld!
    Hé Jeff, Elon of Richard!!

Opmerking 1: Efficiëntieverhoging
Een dag / nacht regime verhoogt het % gecondenseerd water omdat het dauwpunt dan lager ligt, maar verhoogt de operationele kost.

Opmerking 2: Less efforts
Er is een besparing op het ploegen. Nu moet met de Delphino-ploeg ( duur en hoogstandje ) en een sterke tractor ( +200 PK ) worden gewerkt. Bij beschikbaar water volstaan een éénvoudige tractor ( 80 PK ) en een simpele mechanische ploeg om het insijpelen én wortelvorming te voorzien.

Opmerking 3: Sandbrick
Dit is een extra verhaal dat bovenop m’n beekje kwam. Ooit zag ik een reportage over het systeem van dry-havesting aan de oevers van het Turkanameer. Het was een ‘solution om water tijdens het regenseizoen in te dammen. De VHS-tape is verloren gegaan; het verhaal of youtubeversie vind ik niet meer terug ( zucht ). De aangestampte aarden dammen hielden voldoende regenwater tegen om een buffer aan te leggen voor het droogteseizoen.

Welnu…
In Senegal hebben ze een afvalplasticprobleem. Verder is het oprukkend zand van de Sahara ook een probleem. Wat als we van beiden problemen een oplossing trachten te maken?
Stel dat je dat plastic verzameld, recycleert en er ‘zandstenen’ van maakt?! Zo een lege LEGO-alike brick, gevuld met woestijnzand kan dan die aangestampte aarden dijkjes vervangen. Leg zo de beddingen van Wadi’s vol met kleine dammetjes en er ontstaan groene trapjes gevuld met voldoende grondwater om vegetatie langer te laten leven.
Misschien kunnen we zo terug galerijwouden in ere herstellen ( vegetatiestrook langsheen droge beddingen. Toen ik les aardrijkskunde kreeg in 1985 werden ze als groene vingers beschreven die vanuit het regenwoud de savanne trachten te herbebossen…. )

Als men claimt om voedsel te kweken op Mars; waarom zou dit idee dan “niet uitvoerbaar” zijn?
Een economisch en ecologisch galerijwoud langs de oevers van een artideex? Maar dan welgekozen agrobossen opgebouwd met ethisch ‘goeddoelgeld’ en filantropische middelen!?

Als ik met dit idee ergens tussen William en Elon kan landen, ben ik geslaagd in het opzet. De schaalvergroting laat ik dan wel aan anderen over 😉 Maar hieromtrent studeren en meten en doen, pff. Zoals een groot conceptdesigner me toefluisterde:

Soms moet je stoppen met bestuderen en het gewoon doen! Niemand weet de uitkomst en nét dat maakt het zo spannend!

  • #artideex : samentrekking van artificieel en deex.
    Deex is het Wolaf voor beek.
  • #sandbrick: een lege steen gemaakt van gerecycleerd plastic die je met woestijnzand kan opvullen.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: