In het oude Griekenland smeerden atleten zich in met olie. Hermes vroeg aan de goden vleugels aan zijn schoenen om sneller te lopen tussen hemel en aarde. Galliërs voelden zich, na het drinken van een druïdebrouwsel, onoverwinnelijk. Middeltjes bedenken om een beetje voordeel te hebben ten opzichte van de andere is blijkbaar van alle tijden. Een recent Deens onderzoek wees uit dat iets meer dan 60% van de ondervraagden daadwerkelijk die pil zouden slikken die ze beter en sneller deed werken. En als het even kan zonder bijwerkingen weliswaar!

In mijn schooltijd ging het gerucht de ronde dat de geur van vers gemaaid gras geestversterkend was. In dat afgerukt gras zou een bepaalde stof aanwezig zijn die het geheugen beter deed werken. Lag het aan de benzinedampen van vaders machine of aan mijn hooikoorts? Ik merkte er bitter weinig van. Onlangs las ik in een krant dat oude foto’s ook geuren kunnen opwekken in het geheugen. Na wat ‘grasduinen’ in diverse stukjes op het internet kwam ik terecht bij het begrip ‘olfactorisch geheugen’. Nu blijkt inderdaad dat geuren geheugensporen kunnen zijn. Dit begrip leg ik later nog uit. Dus kunnen de juiste geuren op het juiste moment herinneringen opwekken. Leuke manier van geoorloofd spieken zou ik zeggen. Een leerling met staaltjes parfum voor de lessenaar, het is eens wat anders.

Ook ik heb in mijn middelbare schooltijd wel eens een nachtje ‘door gedaan’. Ik wist dat Spaanse vrachtwagenbestuurders de etherische oliën van de sinaasappel in hun ogen sprenkelden om ze open te houden. Op die manier was het inderdaad moeilijker in te slapen boven de boeken. Maar naast geïrriteerd hoornvlies en een slapeloze nacht bracht ook dit middel weinig zoden aan de dijk. Op de speelplaats spraken we wel eens over ‘captagon’. Deze pil zorgde er voor dat je langer en beter studeren kon. En er waren nog wel gelijkaardige studeerpillen gekend. Ik hield het bij een sloot koffie en een goede dosis inschattingsvermogen. Nu wordt die koffie vaak vervangen door drankjes die mij weer doen denken aan Hermes’ vleugels!

‘EPO in het onderwijs’ heette de eerste versie van dit boek. EPO verwees daarbij naar die doping waardoor examenresultaten konden verbeteren. Bij renners zorgt dit middel ervoor dat ze de ongemakken van langdurig en hard trainen kunnen vermijden! Ik vergeleek het onderwijs als één lange koers naar het hoogst haalbare diploma. Doping en vals spelen worden stilaan gemeengoed. Als dan nog de leraar een hoger pedagogisch comfort verkreeg, wat was dan het probleem? Alleen is de firma die dat pilletje maakt zwijgzaam over de bijwerkingen!

Op korte termijn is het duidelijk! Soms wordt er aangeraden enkel bij examenperiodes te slikken. Leerlingen die dan maandenlang ‘het kot op stelten’ hebben gezet, zitten er nu als zombies bij. Levenloos nemen ze de papieren en gaan robotmatig aan de slag. Geen vraag is hen te veel, geen opgave te lastig. Het sprankelende is uit de oogjes verdwenen. Zij die het hele jaar nemen slepen zich dof en suf van les naar les. Is dit een beter resultaat?

Op langere termijn zijn de bijwerkingen ‘voorlopig’ onbestaand. Ik ben blij dat destijds Bert Anciaux die vraag durfde stellen in de senaat. Tijdens mijn zoektocht kreeg ik akelige verhalen te horen. Dit dopingproduct is een enorm gevaar voor de latere gezondheid van het kind! Er zijn sterke aanwijzingen in de richting van het optreden van schizofrenie na langdurige inname. Zo botste ik op het werk van apotheker Haesbroeck. Is zijn strijd tegen AD(H)D te verwaarlozen? Zijn wetenschappelijk bewijs toont aan dat de verhaaltjes rond de stofjes dopamine en serotonine pure verzinsels zijn van de farmaceutische wereld. Men verbergt liever dat men kinderen en jongeren eigenlijk met amfetamine- en(of) cocaïnestoffen drogeert om snel geld te verdienen! Het haar kwam recht te staan op mijn armen. Als kers op de taart kreeg ik van een medewerkster aan een klinisch labo een krachtige insinuatie, dat het waar was. Maar ze boorde al mijn hoop de grond in toen ze in 1 adem het medisch geheim aanhaalde. Voor mij is het alvast duidelijk! Waar rook is, is vuur. Weet jij trouwens wat Philip Morris, uitvinder van de sigaret, zei over rokers?

Is doping in het onderwijs uit te roeien? Hopen dat deze medicatie zal verdwijnen, is ijdele hoop. De kans is reëel dat je oogappel betere studieresultaten haalt. Combineer dat met een (verplichte) tolereerbaarheid van het gedrag, wat is dan het probleem? Er is een medisch shoppen mogelijk. Met wat geld en geduld kan je wel eens een onderzoekscentrum vinden dat graag ‘klanten’ heeft. Er wordt gezocht naar een juist attest van een psycholoog of centrum voor leerstoornissen. Ik kan er niet aan doen, maar het is toch wel vreemd dat in een eerste graad ASO kinderen van welstellende ouders meer AD(H)D lijken te hebben.

Voor je me zou durven verwijten dat ik geen geloof hecht aan AD(H)D vertel ik je graag over leerling P. Het was een gepatenteerde chaoot. Regelmatig ontbraken zijn boeken en materiaal. Zijn zus zat mee in de klas om hem toch maar iets of wat tot (de) orde te brengen. Je kon er ook nooit boos op zijn, maar die les wetenschappelijk werk zat hij ineens letterlijk in mijn trekkast! Zijn uitleg aanvaardde ik liefdevol. Hij wou weten waar die vieze lucht naartoe ging. Hij was innemend goed van wil en intenties en zijn verontschuldigingen waren gemeend. Dus ja, ik (h)erken de echte aandoening (lees gave).

Een andere keer zat ik aan de toog met een vader wiens kind naar een zogenaamde eliteschool. Papa gaf grif toe dat zoonlief rilatine kreeg toegediend enkele weken voorafgaand op de examenperiode. Hij had graag dat hij meedraaide aan de top! Dit hield in dat hij een goed rapport moest halen, liefst het beste van de klas! Daarnaast moest hij enkele uren per week tennis spelen en hier en daar een tornooitje meepikken. Mag het nog verwonderlijk zijn dat hij naast golfen en skiën zelfs schaakte om de geest scherp te houden. Ik hoop echt dat dit een uitzondering is, of ken je ook zo iemand uit je vriendenkring.

Tot slot geef ik dit nog als stof tot nadenken.
Iemand met suikerziekte kan je op een moment van hypoglykemie een druivensuikertje geven. Als het dan toch waar zou zijn dat het vervelende gedrag van nerveuze kinderen toe te wijzen is aan een tekort aan dopamine (een stofje in de hersenen), waarom zou je ze dan geen Dynatra geven. Dit geneesmiddel valt niet onder de opiumwetgeving. Het is niet verslavend. Het maakt geen zenuwstelsels kapot. Toch is het een geneesmiddel. Waarom mag de bijsluiter ervan niet vermelden dat het toedienen van die dopamine ook bij ADHD kan gebruikt worden? Dit gegeven werd me ingefluisterd door de apotheker die al jaren strijd voert tegen het gebruik van rilatine voor kinderen.

Ik kan me niet ontdoen dat één van de hoofdredenen om die betere resultaten medicinaal te halen, het behoud in ASO is!