Dag Ben, 100 M zegt u?

Voor vele leerkrachten was dit natuurlijk weer slikken en verslikken in de koffie. Voor mij niet! Er wordt gigantisch véél geld tegen het onderwijs aangegooid en zoals met zovele dingetjes die onze groep der uitverkorenen zo graag doen: het is het koterij à la Flamande. Op de ruïnes van de vorige minister van onderwijs timmert de andere lustig voort en het ene gedrocht moet het andere recht houden. De inefficiëntie en het verlies van middelen is haast met geen pen te beschrijven.

Het hoofdgebouw waar destijds de initiële grondige renovatie mee begon was het VS0-I, toevallig op mijn geboortejaar in het leven geroepen. Ons gerenommeerd instituut Sint Jozefscollege Beringen hield de boot af tot op het moment dat ik dat unieke secundair onderwijs mocht instromen. Ik ben een levend voorbeeld geworden van hoe je leergierigheid kan dood drukken. Ik overleefde de hel van het VSO en verrees als leerkracht-fenikx om vast te stellen hoe je wél leerlingen kan stimuleren tot het overstijgen van zichzelf. Maar koterij na koterij lieten mij verloren lopen in mijn roeping, het licht én vuur werd me ontnomen door allerlei spielerei van diverse pedagoochelaars van vaak bedenkelijk allooi. Van sjomdilizee tot M-decreet, ik zag mijn huis van vertrouwen werd omgekoterd ( mocht dat al een bestaand woord zijn ) tot een verlieslatend krot waarbij geld door ramen en deuren buitenstroomde.

Toevallig poneerde Jean Marie Dedecker over dat hele ene kleine deelaspectje: het verwarmen van gedrochten een spitant stukje in Knack. Zeker het lezen waard, het is wel van een zeer hoog technisch niveau. Het geklungel in het maken van passief scholen is een prachtig voorbeeld over hoe geld verkloot wordt in ons land. En van dat verwarmen kan ik, als cdo van Kontich stroomt ook weer een heel boekje open doen. Beste Ben, 100 000 000 besparen dat kan alleen al op dit technisch stuk. Ik nodig u graag uit eens wat bij te leren over ESCO en rollende fondsen.

Over de digisprong zullen we nog maar zwijgen, want ook hier heeft oa een boxmover als Signpost geld geroken en kon deze, gelukkig via voorkennis, tal van scholen en inrichtende machten in de valkuil van monopolistische wurgcontracten lokken. Dat de EverGiven even ging dwarsliggen en de klimaatverandering de grootste chipsfabrikant ter wereld droog legde was natuurlijk mooi meegenomen. Enkel als 1 component 20% in prijs stijg, wil dat niet zeggen dat het eindproduct 20% in waarde moet stijgen. Maar ook da’s weer een ander verhaal. Besparingen hierop? Gemakkelijk 50 miljoen op uw 375 miljoen begrote centen.

Neen, laat ons komen tot de grootste kost: deze van het pamperbeleid waarbij heel wat orthopedagogen toch ook aan de bak komen, of kunnen blijven. Het enorme logge apparaat dat op z’n eentje het begrip planlast tot een zwaard van Damocles smeedde. Eentje dat door de snode smidse van de hel van ons onderwijs steeds zwaarder en scherper wordt. Gevoed door “studies die aantonen dat” ondermijnen ze het gezag en autoriteit van de leerkracht. Deze laatste legt steeds vaak het (digitaal) krijtje er bij neer en gaat in ziekteverlof, vaak tegen de roeping en roep van de leerlingen in. Maar het vergoelijken en pamperen van uilen bij wie kaars nog bril helpen wil, dat laatste nekt steeds meer mensen.

En toch, in plaats van een zageman te zijn, wil als ik liever een timmervent beschouwd worden. Met een nieuw en frisse aanpak. Door leerlingen eigenaar te maken van hun eigen traject krijgen we een gouden kans het leefmilieu van een school weer tot een kiem van kennis te maken. Een plaats waar we graag naar toe komen ipv ons cipiers te voelen van een open uitzichtloze gevangenis. Ikzelf weet dat ik met de helft van de tijd het dubbel van de leerlingen iets bijbrengen kan. Ik spreek nu enkel voor mezelf vanuit de specifieke situatie waarin me bevind: 2 vakjes van een uur in tig klassen met tig raden, attesten, adviesen en boxjes aan en af te vinken. Kleine ingrepen die toelaten het mij rijkelijk toebedeeld loon waard(ig) te zijn. Vele kinderen op weg helpen het gedigiteer zich eigen te maken om nog meer (zelf)kennis te verwerven. Waarom niet multidisciplinair op zoek gaan naar de vraag van 8 miljard bijvoorbeeld.

Neen, ik zit noch zetel in uw team van 7 wijzen, m’n application zal niet wervend genoeg zijn geweest. Jammer, ik ben nochtans een bevlogen spreker, toegegeven een pover schrijver. Da’s het nadeel van m’n Latijn als bijvak: we leerden prachtig declareren en redevoeren, schrijven deden we net ietsje minder.

Dus Ben, 100 miljoen? Een haalbare kaart me dunkt. Maak een mix in energie steken in gebouwen, een lamlendig betutteld kader en durf leerlingen eigenaar te maken van hun eigen leven onder deskundige begeleiding van een puik korps. Corona bewees méér dan dat ons lief was! En ja het onderwijs is nog altijd mij(n) lief!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: